Ég er með B.A. gráðu í sálfræði frá Háskólanum á Akureyri en tók annað árið í HÍ sem skiptinemi. Einnig tók ég grunnfög í viðskiptafræði á Akureyri (u.þ.b. 30 einingar) og svo hætti ég í viðskiptafræðinni í HÍ fyrir margt löngu. Ég hef því smá samanburð.

—

Sálfræði er víðfeðmt fag. Taugasálfræði, atferlissálfræði, hugfræði, klínísk sálfræði, skynjunarsálfræði, persónuleikasálfræði, félagsleg sálfræði og vinnusálfræði plús aðferðafræði, tölfræði, próffræði o.s.frv. Þegar aðeins eru 90 einingar til skiptana þá gefur það auga leið að hvert fag ristir ekki djúpt, enda ef maður vill vera sálfræðingur þá þarf maður að sérhæfa sig í að minnsta kosti tvö ár.

Grunnnámið er samt mjög nytsamlegt því það kennir manni gagnrýna hugsun. Í öllum þessum undirgreinum sálfræðarinnar þá eru ótal kenningar um hvað sé rétt og hvað sé rangt.

Að sjálfsögðu koma skoðanir kennara í ljós þegar hvert fag er kennt fyrir sig. Hins vegar eiga kennslubækurnar það sameiginlegt að öllu er velt upp á yfirborðið, rök færð fyrir kostum og göllum hverrar kenningar og svo er það nemandans að ákvarða. Það er enginn heilagur sannleikur í sálfræðinni.

Einnig er farið ofan í ritrýndar greinar og manni kennt að gagnrýna aðferðafræði, rökstuðning og niðurstöður sem settar eru fram.

—

Viðskiptafræðin aftur á móti er í fullyrðingastíl. Adam Smith og bláa höndin hans er undirliggjandi skoðun sem tröllríður öllu. Okkur er kennt að frjáls markaður sé undantekningalítið hin besta leið. Enda er vandfundinn sá viðskiptafræðingur sem gagnrýnir þá kenningu.

Þannig er grunnnámið í viðskiptafræði, allavega það sem ég hef kynnst. Kenningum er varpað fram sem staðreyndum, líkt og um raunvísindi er að ræða.

Viðskiptafræði er nefnilega ekkert annað en félagsvísindi þar sem kenningar eru settar fram með töluleg gögn að vopni.

Einnig er mikill galli að lítið sem ekkert er farið í ritrýndar greinar og þar með er engin kennsla í gagnrýni á þeim. Nemendurnir vita því ekki hvaða gögn liggja á bak við kenningarnar og hafa að auki ekki getuna til að stunda gagnrýna hugsun um viðskiptafræði.

—

Þúsundir viðskiptafræðingar hafa hópast inn á vinnumarkaðinn síðustu ár með þessa menntun að baki. Velflestir með þann grunn í vopnabúrinu að Adam Smith sé goðið.

Þeim er vorkunn því hvergi er kúrs um til dæmis kommúnismann. Í góðu grunnnámi er farið yfir sem flestar stefnur, kostir þeirra og gallar reifaðar og nemandinn ákveður hvað honum finnst gáfulegast.

Óbilgjarn maður myndi kasta því fram að það væri ekki nema von að bankarnir færu svona þegar flestir starfsmennirnir kynnu ekki gagnrýna hugsun heldur hugsuðu bara í excelskjölum.

En ég ætla ekki að detta ofan í þann pytt.

• Ég spáði Suns áfram gegn Spurs. Þvílíkur blunder. Ég hélt að Shaq myndi halda Duncan niðri og það myndi stífla sóknarleik San Antonio. Og fyrsti leikurinn var up for grabs. En þá gerði Pop breytingar og 90% af sóknum þeirra voru vagg og velta (til heiðurs Svala Björgvins). Ekki bara einu sinni per sókn heldur þangað til vörnin gaf opið skot. Með Shaq, Stoudamire og Nash sem burðarstólpa í vörninni þá er óumflýjanlegt að gefa opið skot í hverri einustu sókn. Eða að D’antoni myndi koma með einhver ný look í vörninni. Ég verð mjög hissa ef þessi sería fer í fimm leiki, hvað þá lengra.
• Ef ég væri stuðningsmaður Denver þá væru ekki mörg hár eftir á höfðinu. Hvernig getur þjálfari leyft Smith, Melo og AI að fá tæknivillur á krítískum augnablikum? Agaleysi og eiginhagsmunasemi eru tvö orð sem eru bannorð í úrslitakeppninni. Vona að Lakers sópi þeim í burtu.
• Houston eru seigir. Verst að þeir lentu gegn Utah. Ef það er einhver galli á vörn Houston þá er það leikstjórnandinn. Deron leikur sér að Alston og skapar opin skot. Houston matchar vel gegn liðum eins og Lakers þar sem Battier getur hægt eitthvað á Kobe og buffin, Mutumbo, Landry og Hayes, eiga í fullu tré við Gasol.
• Cleveland er leiðinlegasta lið deildarinnar. Boobie Gibson? Anderson Varejo? Ben Wallace? Wally Schzkdoidierbiak? Hvers konar lið er þetta eiginlega? Að horfa á LeBron bíða í 10 sekúndur, skoða vörnina og keyra í gegn er áhrifaríkt og allt það. En mikið djöfulli er það leiðinlegt á að horfa.
• Prik til Sixers og Hawks. Gefa sig allan fram og uppskera samkvæmt því. Denver og Detroit ættu að geta lært eitthvað af þeim. Og þó.
• Er Orlando eitthvað betri en Cleveland? Fjórir fyrir utan þriggja, hent inn á Howard og Tyrkinn með gegnumbrot. Þá vil ég frekar vagg og veltu hjá Stockton og Malone.
• Dallas er með ágætt lið. En til þess að vinna úrslitakeppnina þá þurfa þeir að vinna 16 leiki. Hvar er presensið inn í teig? Ef stökkskotin hjá Dirk og Terry eru ekki on, hvað gera þeir þá? Cuban vissi þetta og gerði breytingar. Fékk til sín Kidd. En það breytti litlu því hann virkar best í hraðupphlaupunum og það er ekki leikur Dallas. Í staðinn misstu þeir tvo bestu varnarmennina sína í Diop og Harris. Síðast þegar ég vissi þá er það vörnin sem vinnur titlana. Detroit, Chicago, Houston, Spurs, Lakers, Spurs, Pistons, Spurs, Miami, Spurs. Öll þessi lið höfðu varnir sem hræddu andstæðingana.
• Og þess vegna eiga bara fjögur lið möguleika á titlinum. Lakers, Boston, Spurs og Detroit. Lakers eru á þessum lista vegna Phil Jackson. Öll lið undir hans stjórn hafa átt eitt sameiginlegt; að taka stjórnina. Þegar mikið liggur við þá er það hann sem kemur með adjustments og lætur andstæðingana reyna finna svör. Ekki öfugt. Vörnin hjá þeim virðist shaky á pappírnum en þeir eru snjallir. Taka styrkleikana af andstæðingunum og láta þeim veikleikana eftir. Melo og AI ættu að eiga auðvelt með Fisher og Radman en Lakers vita nákvæmlega hvar sterku og veiku punktarnir liggja. Herra Pringles ætti að taka eftir, nema hvað hann er svo upptekinn af sókninni að honum er alveg sama þótt Tony Parker skori yfir fjörtíu stig, nánast öll með stökkskotum á sama stað.

Nóg í bili, aftur að lærdómnum

Ég get nú ekki séð það að það sé fjárhættuspil að spila bridge. Menn þurfa nú að borga þátttökugjald til þess að taka þátt í firmamóti í fótbolta…Kannski spil þar sem tilviljun ein ræður hvernig fer og þetta er svona spennuleikur sem að ræðst ekki að getu.

Þetta sagði Jón H.B. Snorrason í Kastljósi kvöldsins. Önnur eins vankunnátta er vandfundin. Látum liggja milli hluta hvort póker sé ólöglegur eður ei. Hins vegar er alveg ljóst að í 100 manna pókermóti þá eiga ekki allir sama möguleika á sigri. 

Vegna ranglætis í kjördæmaskipulagi og mismunandi vægis atkvæða þá hefur landsbyggðin ávallt haft sterkari rödd á Alþingi okkar Íslendinga.

Efnislega er þessi setning röng þar sem 34 þingmenn koma frá höfuðborgarsvæðinu en 29 frá landsbyggðinni. En látum það liggja milli hluta, þingmannafjöldinn er ekki í samræmi við fjölda íbúa og það var punkturinn sem Einar var að reyna segja. Með réttu ættu að vera sex þingmenn á Norðvesturkjördæmi en sextán í kraganum. Væri það sanngjarnt? Að sex þingmenn sinni kjördæmi sem spannar frá Hvalfjarðargöngum til Hofsós og gleymum ekki Vestfjörðum? Vissulega verður einnig að taka tillit til íbúafjölda en einhvern milliveg verður að fara.

Ansi margir af þingmönnum landsbyggðarinnar, sem eru flestir komnir yfir fimmtugt (meðalaldur landsbyggðarþingmanna er samkvæmt mínum útreikningum 55 ár), virðast líta á það sem sitt helsta hlutverk að
stöðva flótta fólks frá þeirra kjördæmum yfir á höfuðborgarsvæðið.

Aftur er ég ósammála. Meginhlutverk allra þingmanna er að skapa fólki, hvar sem það býr á Íslandi, sem bestar aðstæður til þess að lifa. Tækin til þess eru ekki mörg en þó er hægt að setja ríkisstofnanir út á land þar sem eftirspurn eftir atvinnu á Höfuðborgarsvæðinu eftir ríkisstörfum er ekki mikil. Fæðingarorlofssjóður á Hvammstanga og Innheimtustöð sekta og sakakostnaðar á Blönduósi eru góð dæmi. Annað tæki er að efla samgöngur og er til dæmis núna að sjá endan fyrir veg milli Akureyrar og Reykjavíkur án einbreiðra brúa. Landsbyggðarþingmenn eiga það vissulega til að gera vel fyrir sín kjördæmi og eru stundum full grófir í þeim efnum en hins vegar er það á ábyrgð allra þingmanna að sinna starfi allra landsmanna og stundum verða kjördæmapotararnir því að vera frekir og yfirgangssamir til þess að fá jafnvægi þarna á milli.

Aðgerðir þeirra hafa tvenns konar áhrif. Fyrir það fyrsta draga þær meiri pening til landsbyggðarkjördæma til ýmissa verkefna, hvort sem það er til vegaframkvæmda, atvinnuskapandi verkefna, færslna á stofnunum og öðru slíku. Og í öðru lagi felast áhrifin í því að gera höfuðborgarsvæðið meira óaðlaðandi sem kost fyrir fólk til að búa á. Hvort sem að seinni niðurstaðan er ætlunarverk þeirra skal ósagt látið.

Hvað á hann við með þessu? Að sjálfsögðu er það óhagkvæmt að sinna gatnagerð fyrir 2.000 manns heldur en 100.000. Ef hann vill að fjármunir ríkissins skiptist jafnt eftir íbúafjölda þá má þess vegna loka sjoppunni á Súðavík, Laugarbakka og Stöðvarfirði. Styrkir við þessi sveitarfélög þýða að sjálfsögðu að minni peningar fara til höfuðborgarinnar. En hvað á að gera? Flytja alla til Reykjavíkur? Og hvað þýðir “að gera höfuðborgarsvæðið meira óaðlaðandi”?

Hins vegar hafa aðgerðir síðasta tveggja samgönguráðherra verið nánast fjandsamlegar fyrir Reykjavík. Fyrir það fyrsta þá hafa þessir ráðherrar dregið ótrúlega lengi lagningu Sundabrautar. Þeir virðast engar áhyggjur hafa af þeim gríðarlegu tekjum sem tapast þegar að þúsundir höfuðborgarbúa þurfa að sitja í bílum sínum í mun lengri tíma en væri nauðsynlegur ef að Sundabraut væri staðreynd.

Hvernig á samgönguráðherra að geta tekið ákvörðun um eitthvað sem borgarstjórn hefur væflast með í kerfinu í fleiri fleiri misseri? Er það ytri leið? Eða innri? Gangnaleið? Brúarleið? Ég vil Sundabraut einnig og tel að hún geti bætt samgöngur til og frá borginni til muna. Hins vegar eru hendur samgönguráðherra bundnar, líklega þangað til stjórnarkreppunni í borginni lýkur.

Í öðru lagi hafa þessir tveir ráðherrar gert allt sem í þeirra valdi stendur til að festa flugvöllinn í Vatnsmýrinni í sessi. Byggingarlandið, sem flugvöllurinn liggur á, er verðmætasta byggingarland höfuðborgarinnar. Það sem meira er, þetta land er sennilega okkar besta og hugsanlega síðasta tækifæri til að búa til í Reykjavík heillandi borgarsamfélag og forðast þá niðurstöðu að Reykjavík verði eingöngu samansafn af úthverfum tengd saman með hraðbrautum.

Ég er samþykkur að færa flugvöllinn um leið og tryggt verður að sjúkraflug skerðist ekki við landsbyggðina. Og þá meina ég að þegar verið er að sækja slasaðan mann þá tefjist það flug ekki um eina sekúndu. Reykjavík er höfuðborg Íslands og hefur skyldur að gegna sem slík. Aðalsjúkrahúsið á Íslandi er staðsett í Reykjavík og er því mikilvægt að öryggi fólks sé í fyrirrúmi. Keflavík kemur því ekki til greina og heldur ekki Hólmsheiði.

Sennilega var það svo í kringum 1970 að fólk velti því í alvöru fyrir sér hvort það ætti að búa á landsbyggðinni eða í höfuðborginni. Í dag er það hins vegar svo að fæstir þeirra, sem hafa alist upp á höfuðborgarsvæðinu, hugsa til  landsbyggðarinnar þegar þeir ákveða hvar
þeir skuli búa.

Nei, alþjóðavæðingin og aðild okkar að EES hefur gert það að verkum að ungt fólk í dag horfir til allrar Evrópu þegar að það veltir því fyrir sér hvar það ætli að búa. Vel menntaður ungur Íslendingur getur sótt um vinnu í París, London, Róm, Kaupmannahöfn eða Madrid alveg einsog í Reykjavík. Þessar borgir bjóða uppá hlýrra loftslag, þróaðra borgarsamfélag, betri menntunarstofnanir, öflugra listalíf og svo framvegis og framvegis.

Ég er hálfpartinn orðlaus. Ég er landsbyggðarbarn en hef búið í höfuðborginni og er að flytja þangað eftir mánuð. Sunna er borgarbarn og líkar mjög vel á landsbyggðinni. Við getum bæði vel séð fyrir okkur að búa bæði í Reykjavík og úti á landi. Að stilla þessu upp svona, höfuðborg vs. landsbyggðin er tímaskekkja. Að það sé ekki hægt að stefna að byggja upp góða höfuðborg og góðar aðstæður á landsbyggðinni er ótrúlegt viðhorf. Ég spyr aftur, á landsbyggðarfólkið bara að flytja í borgina vegna þess að það er svo hagkvæmt fyrir þjóðarbúið?

Nei, það er þónokkuð af ungu fólki sem fer út á land í háskóla og framhaldsskóla. Jú það er meiri straumur til Reykjavíkur en þó er eitthvað um að fólk flytji út á land. Þessi vel menntuðu ungu Íslendingar sem Einar bendir á hefur þetta val um að fara til útlanda, vera í höfuðborginni eða fara út á land. Líklega er minna af tækifærum fyrir þessa einstaklinga út á landi en hvað með þá sem kjósa að mennta sig ekki? Er skynsamlegt að sleppa þeim alveg úr umræðunni? Mikið er af verkamannastörfum, bæði á landsbyggðinni og á höfuðborgarsvæðinu. Erfiðara er fyrir þetta fólk að fara til útlanda og þar sem íbúðarverð í Reykjavík er hátt þá gæti það hugsað sér að kaupa sér einbýlishús úti á landi fyrir 10 milljónir og njóta þess að afborganir af fasteigninni lækki um helming.

En einnig þá dæmir ungt fólk hvar það mun búa út frá því hvað borgarsamfélagið býður uppá. Flestir Íslendingar virðast sækja í gamlar evrópskar borgir fremur en bandarískar bílaborgir. Hvers vegna reynum við þá að byggja upp bílaborg í Reykjavík? Af hverju er ekki meiri áhersla lögð á spennandi miðborgarlíf?

Reykjavík hefur í mínum huga marga kosti sem borg. Ég er alinn upp hér og flestir mínir vina búa hér. Hún býður uppá ótrúlega öflugt menningarlíf miðað við stærð, hvort sem það eru heimsklassa veitingastaðir, leikhúslíf eða tónlistarlíf. Það tekur mig einnig aðeins um hálftíma akstur að vera kominn á gott skíðasvæði, hér eru golfvellir innan borgarmarka, það er stutt í fjallgöngur og ótal aðra útivist sem að íbúa í London tæki marga klukkutíma ferðalag að nálgast.

En hún hefur líka á síðustu árum þróast í átt til bandarískrar bílaborgar, sem er ekki heillandi þróun.

Íslenskir stjórnmálamenn ættu að byrja að hugsa það hvernig þeir geti gert borgina að heillandi stað fyrir unga Íslendinga. Ef þeir gera það ekki, þá munu skæru ljós stórborganna í Evrópu verða sífellt meira heillandi fyrir ungt fólk hér á landi og við eiga það á hættu að missa okkar unga og hæfa fólk til stórborga í öðrum löndum.

Svo kemur niðurlagið og það er eins og skrattinn úr sauðaleggnum. Fyrir það fyrsta ætti hlutverk íslenskra stjórnmálamanna að hugsa hvernig þeir geti gert Ísland að heillandi stað, ekki eingöngu borgina. Engar lausnir koma fram nema með Vatnsmýrina og Sundabraut. Reykjavík er og verður bílaborg út af veðri og landslagi. Hægt væri að efla strætisvagnana en ekki er notkunin á þeim mikil.

Þess vegna skil ég ekki þennan pistil. Er það landsbyggðarpakkinu að kenna að Reykjavík sé bílaborg? Eða eru landsbyggðarþingmennirnir sökudólgarnir? Ég skal vera fyrsti maðurinn til að samþykkja að Reykjavík er ekki spennandi borg. Hins vegar er það ekki landsbyggðarpakkinu að kenna heldur stefnuleysi hjá Reykjavíkurborg. Vegaframkvæmdir eru gerðar með skammtímahugsun að meginmarkmiði. Hús við hringbraut eru rifin, hent er upp mislægum gatnamótum og þremur árum síðar eru allir ráðamenn óánægðir. Hús í miðbænum eru í niðurníslu og helsta markmið Reykjavíkurborgar er að þau séu rónaheld.

Hvernig væri að gatnagerð í Reykjavík myndi miðast við 50 ára stefnumótun? Jafnvel að fjöldi bíla á höfuðborgarsvæðinu tvöfaldist og búa til gatnakerfi eftir því? Það er ekki hægt að segja fólki að nota almenningssamgöngur nema með því að hafa bílastæði fá og rándýr. Eða með því að leggja skatta á bílaeign. Stefnumótun verður að fara fram, hvort eigi að stefna að fækkun bíla í Reykjavík og leggja skatta og tolla eftir því, eða efla almenningssamgöngur og jafnvel búa til lestarkerfi. Versta sem hægt er að gera er að standa í stað og hafa núverandi ástand.

En þá er svosum alltaf hægt að skella skuldinni á landsbyggðarpakkið.

Ég velti því oft fyrir mér hvort það sé svínaskítur í heilabúinu á þessum mótmælendum. Þess vegna ætla ég að stafa ofan þá einfalt reikningsdæmi.

Ef bensín kostar 50 krónur fyrir álagningu ríkissins, krónutöluálagningin er 50 krónur og virðisaukaskatturinn er 24,5 prósent þá er álagning ríkissins 100% á atvinnubílstjóra. Af hverju 100%? Jú, þið fáið vaskinn endurgreiddann.

Segjum sem svo að bensínið fyrir álagningu fari upp í 100 krónur. Krónutöluhækkunin er áfram 50 krónur og vaskurinn er áfram 24,5%. Álagning ríkissins hefur sem sagt lækkað niður í 50%. Af hverju 50%? Jú, þið fáið vaskinn endurgreiddann.

Álagning ríkissins á atvinnubílstjóra lækkar því óhjákvæmlega eftir því sem bensínverðið hækkar því ríkisstjórnin hefur haft sömu krónutöluálagninguna frá 2002. Bensínið hefur jú hækkað í verði en þá verðið þið bara að hækka verðið á ykkar þjónustu í samræmi. Auðvitað sitjið þið í súpunni í þeim verkum sem þið eruð búnir að bjóða í en þið vissuð vel áhættuna á þessu þegar þið gerðust atvinnubílstjórar (öllu heldur hefðuð átt að vita en heilabúið virðist eitthvað takmarkað). En í staðinn fyrir að berjast í bökkum og reyna ná endum saman þá eyðið þið frekar tímanum ykkar í mótmæli.

Einstaklingum vorkenni ég heldur ekki neitt þó ég eigi bíl og finn vel fyrir hækkun á eldsneytisverði. Bensín er takmörkuð auðlind og afleiðingar af notkun þess mengar umhverfið. Þess vegna veit ég ekki hvort eigi að gráta eða hlæja þegar blessaðir mótmælendurnir eru að teppa vegina og afsaka sig með því að þetta sé í þágu almennings. Segið manneskjunni á Reykjanesbraut það sem missir af tengifluginu. Eða fólkinu á Hrafnistu sem bíður eftir lækninum sínum. Eftir því sem tíminn líður þá aukast líkurnar á að sjúkrabíll sé fastur í röðinni. Kannski óvitarnir hætti þessum skrípaleik eftir að hendur þeirra verði blóði drifnar.

Að lokum, hvers vegna í andskotanum er lögreglan að bjóða lýðnum í nefið og tjatta við þá eins og mestu mátar? Ef ég brýt glugga í húsi og lýsi því yfir að ég sé að mótmæla of litlum fjárhæðum sem fer í löggæslu í landinu, yrði ég stikkfrí? Nei, handtaka á ribbaldana ef heimild er til. Ef ekki þá skal beita sektum.

Núna er samdráttur í þjóðfélaginu. Ég hef áður bent á þá staðreynd að heilu kynslóðirnar á Íslandi veit ekki hvað kreppa er. Haarde er hagfræðingur að mennt og ætti því að vita að kreppa er óhjákvæmileg; hún skal bara ekki koma á hans vakt. Því skal reisa álver.

Er þetta gott til lengri tíma litið? Hvað á að gera þegar álverið er risið? Reisa annað? Og svo koll af kolli? Hvað með ráðleggingar Seðlabankans að halda að sér höndum? Eykur álver ekki þensluna?

Mikið er í húfi fyrir Sjálfstæðisflokkinn sem er vanur ráðherrabílstjórunum, aðstoðarmönnunum og þingnefndarformennsku. Þegar kosningar fara fram eftir þrjú ár þá hugsar sennilega fólk hvort velmegunin hafi staðið í stað, minnkað eða aukist á síðastliðnum árum. Því er mikilvægt til þess að þeir haldi völdum að ástandið verði gott fyrir næstu kosningar.

Hins vegar er ljóst að ef vandanum er sífellt ýtt á undan sér þá verður fallið æ hærra. Mig grunar að Haarde viti þetta en sé ekki með nógu stórar kúlur til þess að takast á við vandann. Hlýr bíll á morgnana er í húfi.

Vítaspyrnur eru að drepa knattspyrnuna. Dómarar þora ekki að dæma á peysutog í hornspyrnum og hika þegar leikmanni er brugðið í vítateignum. Sóknarmenn fá brauðfætur um leið og í teiginn er komið. Vítaspyrnan er of afgerandi refsing sem gefur af sér mark í 3/4 tilvika.  Óbein aukaspyrna myndi leysa vandann.  Dómarar myndu þá ekki hika við að dæma og sóknarmenn myndu frekar standa í fæturna.

• Frítt í alla skóla, sem er kannski ekki svo slæmt. Verra er að fólk fær greitt fyrir að vera í skóla.
• Danir fara á lífeyri 63 ára. Þeim finnst það meira segja of hátt því fyrir nokkrum árum var aldurinn hækkaður um þrjú ár. Þetta segir manni að þeir sem læra til prófessors eru á launum til þrítugs í skóla, vinna í rétt rúmlega 30 ár og fara svo á lífeyri.
• Fjórði hver Dani yfir þrítugt greiðir ekki í lífeyrissjóði eða sparar fyrir efri árin
• Auðvelt er að lifa á kerfinu. Atvinnuleysisbætur eru drjúgar og alls konar athvörf eru til. Hvert fara Íslendingar sem nenna engu nema reykja hass?
• Hver man ekki eftir aðgerðum iðjuleysingjanna þegar Ungdómshúsið var rifið? Eigendur hússins vildu rífa það niður, iðjuleysingjarnir brutu og brömluðu og heimtuðu nýja byggingu. Eftir að hafa eyðilagt eignir fyrir mörg hundruð milljónir heimtuðu þeir nýtt athvarf.
• Eigum við eitthvað að tala um Kristjaníu?
• Íslendingar nenna að vinna. Það hefur sýnt sig í Danmörku og er öfund Dana út í velgengni Íslendinga yfirgengileg.

Ástæðan fyrir þessum pirringsskrifum er skopteikningamálið. Ekki ætla ég að verja blessuðu múslimana sem mega vissulega mótmæla þegar þeir eru móðgaðir en líflátshótanir og eignaspjöll eru að sjálfsögðu út í hött. Þegar mestu látunum hafði linnt og danskar mjólkurvörur voru aftur farin að seljast í Arabalöndunum þá ákveða einhverjir bjöllusauðir í Danmörku að endurbirta skopmyndirnar, af prinsippástæðum.

Ég held að (sumir) Danir geri sér ekki grein fyrir að aðgerðum fylgja afleiðingar. Prinsipp eður ei, er það ómaksins virði öll þessi mótmæli og atvinnumissir vegna minnkandi sölu afurða?

Ligeglad þýðir að vera skítsama um hlutina og Danir eru það vissulega. Gæti ekki verið að allt danska kerfið, sem ýtir undir að nærast á kerfinu og að það reddi því sem aflaga fer, hjálpi ekki fólki að taka svona fáránlegar ákvarðanir?

Auðvitað eru þetta fordómar en fréttaflutningur síðustu missera hefur ekki gert manni auðveldara fyrir að fá meira álit á nágrönnum okkar blessuðum.

Ármann Jakobsson getur látið mig hlæja með 30 orðum. Á samt eftir að komast í fyrra form.
Stefán Pálsson er sérvitringur. Ég kann vel við sérvitringa.
Friðrik Skúlason er skemmtilegur tuðari.
Óli Sindri og bræður hans eru góðir pennar. Verst að þeir skrifa sjaldan um eitthvað áhugavert.
Björgvin Valur skemmtir sér og hendir drullu í íhaldið.

Svo eru það hinir sem ég les reglulega en pirrast jafnan þegar lestri er lokið.

Ég les Liverpoolbloggið. Þessa dagana er það ljómandi skemmtun.
Því tengt, þá les ég Einar Örn gjarnan. Mér finnst hann furðulegur.
Henry Birgir titlar sig sem blaðamaður. Hann er það jafnvel. Samt er hann óskrifandi. Bara ef vitið væri meira en skriftirnar gefa til kynna.
Sóley Tómasdóttir af eðlilegum ástæðum.
Silfur Egils af enn eðlilegri ástæðum. Hvernig náði þessi froðusnakkur að verða svona fyrirferðamikill?

Konungurinn á Gáttinni er samt Guðmundur Jónas Kristjánsson. Hvílíkur andans rjómi sem heimasíðan hans er. Maðurinn er með þráhyggju á efri stigum og engan íhaldssamari Íslending hef ég lesið greinar eftir.