Lífið hefur leikið við þingmenn Sjálfstæðisflokksins. Síðan 1991 hafa þeir verið í ríkisstjórn og þar fá þeir formennsku í nefndum og ráðherrastóla. Hvoru tveggja þyngir pyngjuna og það síðarnefnda felur í sér að sleppa við leiðinlegasta verk hvers Íslendings, að skafa af bílnum á morgnana (reyndar var mjög snjallt PR hjá Haarde að keyra bílinn sjálfur þegar hann vissi að fjölmiðlahjörðin sat yfir honum).
Núna er samdráttur í þjóðfélaginu. Ég hef áður bent á þá staðreynd að heilu kynslóðirnar á Íslandi veit ekki hvað kreppa er. Haarde er hagfræðingur að mennt og ætti því að vita að kreppa er óhjákvæmileg; hún skal bara ekki koma á hans vakt. Því skal reisa álver.
Er þetta gott til lengri tíma litið? Hvað á að gera þegar álverið er risið? Reisa annað? Og svo koll af kolli? Hvað með ráðleggingar Seðlabankans að halda að sér höndum? Eykur álver ekki þensluna?
Mikið er í húfi fyrir Sjálfstæðisflokkinn sem er vanur ráðherrabílstjórunum, aðstoðarmönnunum og þingnefndarformennsku. Þegar kosningar fara fram eftir þrjú ár þá hugsar sennilega fólk hvort velmegunin hafi staðið í stað, minnkað eða aukist á síðastliðnum árum. Því er mikilvægt til þess að þeir haldi völdum að ástandið verði gott fyrir næstu kosningar.
Hins vegar er ljóst að ef vandanum er sífellt ýtt á undan sér þá verður fallið æ hærra. Mig grunar að Haarde viti þetta en sé ekki með nógu stórar kúlur til þess að takast á við vandann. Hlýr bíll á morgnana er í húfi.
