Bloggrúnturinn

Gáttin er aðaluppistaðan þegar ég tek bloggrúnt. Þar eru nokkrir í sérstöku uppáhaldi:

Ármann Jakobsson getur látið mig hlæja með 30 orðum. Á samt eftir að komast í fyrra form.
Stefán Pálsson er sérvitringur. Ég kann vel við sérvitringa.
Friðrik Skúlason er skemmtilegur tuðari.
Óli Sindri og bræður hans eru góðir pennar. Verst að þeir skrifa sjaldan um eitthvað áhugavert.
Björgvin Valur skemmtir sér og hendir drullu í íhaldið.

Svo eru það hinir sem ég les reglulega en pirrast jafnan þegar lestri er lokið.

Ég les Liverpoolbloggið. Þessa dagana er það ljómandi skemmtun.
Því tengt, þá les ég Einar Örn gjarnan. Mér finnst hann furðulegur.
Henry Birgir titlar sig sem blaðamaður. Hann er það jafnvel. Samt er hann óskrifandi. Bara ef vitið væri meira en skriftirnar gefa til kynna.
Sóley Tómasdóttir af eðlilegum ástæðum.
Silfur Egils af enn eðlilegri ástæðum. Hvernig náði þessi froðusnakkur að verða svona fyrirferðamikill?

Konungurinn á Gáttinni er samt Guðmundur Jónas Kristjánsson. Hvílíkur andans rjómi sem heimasíðan hans er. Maðurinn er með þráhyggju á efri stigum og engan íhaldssamari Íslending hef ég lesið greinar eftir.